آرام مىگيرد . و الّا در ورطهء افراط و يا تفريط گرفتار خواهد شد . چه اين كه بدون نور نبوت ، انسان با وجود اختلاف عقيده‌ها در زمينه‌هاى گوناگون راه صواب را نپيموده و خلأ فكرى خود را آن‌طور كه با سعادت واقعى او ارتباط دارد پرنخواهد ساخت . در چنين حالتى كه نورنبوت در ميان نباشد ، دين بالطبع كهنه شده و رو به افسردگى خواهد نهاد . بايد هدف از قدرت يافتن و خاضع‌كردن ملل ديگر ، وسيله‌اى باشد براى داده‌هاى نوينى كه حياتِ آنان را به‌طور كلى تجديد نمايد . اگر هدف از استيلا بر ديگران ، فقط سلطنت باشد ، اين همان است كه قرآن از آن به « علوّ في الارض » تعبير فرموده و از آن به شدت تحذير شده و فرموده : « آخرت با سعادت از آن كسانى است كه چنين هواهايى در سر نداشته باشند » . « 1 » پس ، از ديدگاه اسلام و قرآن به قدرت رسيدن وسيله است براى پياده‌كردن معارف و علوم الهى ، تا زمينه براى عمل به دستورات سعادت‌آفرين فراهم شود . پس از فتوحاتى كه راه براى ملل متمدن قديم ، مانند ايران ، هند ، مصر ، يونان ، چين و ساير ملت‌هاى ديگر باز شد و به اسلام روى آوردند ، چون رسوب‌هايى از دين و افكار خود در آنان بود ، مىبايست دين تازه با تحرك فكرى و اسلوب تازه با آن رسوب‌ها به مبارزه نپردازد تا بتواند آن افكار را تحت الشعاع قرار داده و بر آنها سيطره و غلبه داشته باشد . آيا متصور است

--> ( 1 ) . قصص ، آيهء 83 . .